در حفاریهای مختلفی که در دنیا انجام میگیرد ابزارها و تیغه هایی استفاده میشود که در آزمایشگاه صرفا برای نوع سنگ خاص با سختی مناسب طراحی و ساخته میشود. از مهمترین کاربردهای تیغه های حفاری، استفاده آن در ماشینهای حفر تونل بوده که انتخاب روشهای اقتصادی جهت حفاری به کاهش هزینه های آن و نیز بهینه سازی و کمک به سرعت انجام پروژه می انجامد. همچنین سايندگي به عنوان يکي از مهمترين پارامترهاي مؤثر در قابليت حفاري سنگ ها، سرعت حفاري در معادن را به شدت تحت تأثير خود قرار ميدهد.

در طراحی تیغه های حفاری ابتدا آزمایشهایی برای اندازی گیری میزان سایش دهندگی سنگ بر روی ابزار استفاده میشود که مهمترین آنها عبارتند از اندیس سایش سرشار، انديس سايش سرمته، فاکتور سايش شيمازک، شاخص سايندگي سنگ و روش LCPC.

سایندگی abrasivity سنگ دارای ارتباط مستقیم با نوع و درصد کانیهای ساینده و همچنین ویژگیهای بافتی سنگ (اندازه دانه ها، پیوند میان ذرات و کانیهای سنگ و ...) می باشد. از نظر تئوری پیوند میان ذرات و کانیهای سنگ معادل با پارامترهای مکانیکی و مقاومتی سنگ (مقاومت کششی و تک محوری) میباشد. بنابراین می توان گفت از نظر تئوری درجه سایندگی سنگ می تواند با استفاده از یک پارامتر پتروگرافی و یک پارامتر مقاومتی تخمین زده شود.

مقاومت سنگ از طریق آزمایشهای مختلفی تعیین میشود. آزمایش بارگذاری نقطه ای و تک محوری دو نمونه از آزماشهای متداول برای تعیین مقاومت تراکمی تک محوری محصور نشده سنگ بوده که روابط تجربی فراوانی بین آنها پیشنهاد شده است. آزمایش کشش برزیلین آزمایشی برای تعیین مقاومت کششی سنگ بوده که تحقیقات زیادی در خصوص آن انجام شده است. در تحقیق حاضر برای تعیین پارامترهای مقاومتی سنگ از این آزمایشهای استفاده خواهد شد.

بررسیهای صورت گرفته نشان داده که پتروگرافی نمونه های سنگی بر سایش پذیری سنگها تاثیر دارد. امکان بررسی پتروگرافی سنگها در نمونه های ماکروسکپی و مقاطع نازک میکروسکپی وجود دارد.

آزمایشهایی برای اندازی گیری میزان سایش دهندگی سنگ بر روی ابزار استفاده شده جهت حفاری در سنگ پیشنهاد و توسعه یافته است. یکی از مهمترین این آزمایشها آزمایش سرشار (Cerchar) میباشد. علاوه بر این آزمایشهای دیگری نظیر آزمایش تعیین انديس سايش سرمته، فاکتور سايش شيمازک، شاخص سايندگي سنگ و روش LCPC نیز برای تعیین میزان سایش دهندگی سنگ پیشنهاد شده است. آزمون اندیس سایش سرشار (CAI) سرشار اولين بار از سوي انستيتو معدنکاري زغال سنگ فرانسه معرفي شد. اين انديس با ساييده شدن و خراش نوک تيز يک ميله (پين) فلزي بر روي يک سطح سنگي تازه، به دست مي آيد. در اين آزمايش پس از محکم کردن نمونه در گيره دستگاه، نوک تيز ميله فولادي بر روي سنگ قرار داده شده و دسته دستگاه براي ايجاد يک سانتیمتر خراش در مدت يک ثانيه کشيده مي شود. پس از ايجاد خراش قطر سطح ساييده شده بر روي ميله فولادي در زير ميکروسکوپ قرائت مي شود. اين ميکروسکوپ داراي خط کشی  مدرج به اندازه هر درجه معادل 0.0058 ميلي متر است. پس از ضرب عدد خوانده شده در 10 انديس سايش سرشار محاسبه مي شود (علمي اسدزاده و معماريان 1385). آزمون LCPC برای اندازی گیری معیار ABR ( ضریب سایندگی ) استفاده میشود. در این آزمون کاهش وزن یک صفحه فولادی که بمدت 5 دقیقه در ظرفی حاوی 500 گرم نمونه خرد شده یا خاک با اندازه های بین 4 تا 6.3 میلیمتر میچرخد اندازه گیری میشود. معیار ABR در این آزمایش به اندازه کاهش وزن صفحه فولادی بر حسب یک تن از نمونه میباشد.