یکی از دیرینه زیست شناسان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، و همکارش در باره حیات پستانداران زمین اعلام خطر کردند، این دانشمنداناظهار داشتند: آینده پستانداران زمین می تواند به وخامت آنچه که در 10 تا 50 سال گذشته اتفاق افتاده است باشد و این زمانی است که مجموعه تغییرات آب و هوایی زمین و فشارهای انسان باعث انقراض دوسوم پستانداران این سیاره شوند.
  
   دیرینه زمین شناس آنتونی بارنوسکی(Anthony D. Barnosky) و همکاران وی این نتایج را پس از بررسی مطالعات جانوران بزرگ یک کستره یا مگافونا (Megafauna) به دست آورده اند. کستره ای که در پلیستوسن اخیر حادث شده است، زمانیکه جانورانی چون ماموت ها و ماستودون ها، گربه دندان شمشیری، تنبل زمینی و اسبها و شتر های بومی امریکا می زیسته اند.
   در بازخواست قانونی این مطلب، بسیاری انگشت اتهام را به سوی انسان گرفتند.
  
   اما در بررسی مجدد، آنتونی بارنوسکی و همکارانش در مجله علوم اول اکتبر آشکار ساختند که تغییرات آب و هوایی نیز نقش مهمی را در پیشبرد این انقراض بازی می کند.
  
   همکاران بارنوسکی در این مطالعه عبارتند از: پل کاچ(Paul Koch)، استاد علوم زمین از UC Santa Cruz؛ اسکات وینگ (Scott Wing)، دیرینه گیاه شناس، از دپارتمان دیرینه گیاه شناسی موزه ملی تاریخ طبیعی موسسه اسمیتسونین (Smithsonian Institution) آلن شبل (Alan Shabel) دانشجوی فوق لیسانس دانشگاه برکلی ایالت کالیفرنیا و فارق التحصیل اخیر دکترای این دانشگاه باب فرانک (Bob Feranec)، و در حال حاضر فردی با درجه فوق دکترا در دانشگاه استندفورد.
  
   بارنوسکی گفت: صحبت های یسیاری درباره دخالت مردم در این انقراض وجود دارد مانند؛ کشتن سریع العمل هرآنچه می بینند. اما اگر به شواهد دقت کنید به وضوح درخواهید یافت که با وجود ایفای نقش اصلی توسط انسان در این انقراض، در بسیاری از موارد تغییرات آب و هوایی نیز نقش کلیدی داشته اند.
  
   انسان و تغییرات آب و هوایی ضربات تمام کننده ای بودند که در طول 10 الی 50 هزار سال، این انقراض را به پیش برده اند که همان اتفاق، امروزه در مسیری طولانی در حال جریان است.
  
   به این دلیل که تغییرات آب و هوایی امروزه پر سرعت تر از دوره پلیستوسن اخیر اتفاق می افتد، زمانیکه تمام مگافونا از بین رفتند، پی آمد های جدی که برای بسیاری از گونه های جانوران بزرگ که در معرض وضعیت آب و هوایی انقراض پلیستوسن قرار میگیرند می تواند پایان راه باشد. حتی امروز این ضربات می توانند بزرگتر باشند و این به دلیل ضعیف شدن جمعیت حیوانات بزرگ و موج غلتان جمعیت انسانها و جانشینی انسان در سکونت گاههای قبلی این جانوران است.
  
   او افزود: امروزه فعالیتهای انسان و تغییرات آب و هوایی با هم ادغام شده و به طور حتم سبب انقراض بسیاری از گونه ها و ایجاد تغییرات غیر قابل پیش بینی در اکوسیستم خواهد شد.
  
   اعلام خطر نویسنده بر مبنای بازنگری مطالعات قبلی انقراض جانوران پلیستوسن در اطراف جهان، از استرالیا تا اروپا و شمال امریکا است. پلیستوسن دوره ای که از حدود 1.8 میلیون سال پیش آغاز گردید، زمانی برای آمدن و گذشتن یخبندان ها با بیش از 20 چرخه سرما و گرما بود، که در حدود 10 هزار سال پیش در انتهای آخرین عصر یخ به پایان رسید.
  
   در مطالعات پیشین در خصوص بقایای حیوانات لایه ای شده در غارهای غرب امریکا بارنوسکی در یافت؛ اگرچه در دوره پلیستوسن گذشته، اتفاقاتی افتاد که تعداد پستانداران بزرگ را به طور سراسری به قهقرا کشید. اما در برخی از چرخه های یخبندان یا بین دو دوره یخبندان- مابین600 هزار تا 1 ملیون سال پیش- با وجود تنوع گونه های مختلف در زیستگاه های متفاوت، تعداد پستانداران کوچک متوسط و بزرگ در اجتماعات معین تقریبا ثابت مانده است.
  
   تحلیل جدید باستان شناسی، اقلیمی، بوم شناختی و مطالعات شبیه سازی نشان می دهد که این انقراض در تمام دنیا حادث گردیده است. بیش از 150 نسل از مگافونا- که حیواناتی با وزن بیش از 44 کیلوگرم (97 پوند) بوده اند- 50 هزار سال پیش بر زمین می زیسته اند، حداقل 97 تا 10 هزار سال پیش منقرض شده اند. اگر به جای انقراض های جهانی به موارد ناحیه ای توجه شود، مشاهده می شود که دست کم 121 نسل در یک قاره ناپدید شده اند.                                   

                                                                                      منبع: خانه زمین شناسی ایران

*منتظر ادامه مطالب در خصوص این موضوع در روزهای آینده باشید*